Bij een goed einde hoort een goed begin…

“Reizen is driedubbel plezier: verwachting, avontuur en herinnering” (Ilka Chase, Amerikaans actrice  en schrijfster)

In Samaipata nemen we een dag rust en dat kunnen onze, inmiddels,“wat oudere” lichamen prima gebruiken😁. De volgende dag maken we een mooie wandeling in de omgeving. In het hostel waar we logeren hebben we een gesprek met de Engelse Tom; een jongen die alleen op reis is. Hij is geïnspireerd door ons verhaal en heeft veel vragen. Tom reist met de bus en vindt dat hij in feite aan het “city hoppen” is. Wij vertellen enthousiast over onze manier van reizen: op de fiets zie, voel en ruik je alles. Als je wilt stoppen, stop je. Als je een foto wilt maken, kan dat. Wil je links- of rechtsom, geen probleem. Contact met plaatselijke bevolking is snel gemaakt en je hebt vaak, zodra je stopt, aanspraak. De absolute vrijheid die we ervaren is voor ons de belangrijkste reden dat wij op deze manier reizen.                                                                                                     Tom gaat eens kijken voor een fiets als hij thuis is….

Onze eindbestemming, Santa Cruz, willen we in twee dagen bereiken. We dalen voornamelijk af door een prachtig groene vallei. De omgeving en het leven hier doen ons een beetje aan Azië terugdenken.

Voor de laatste keer zetten we ons tentje op; dit keer achter een voetbalveld aan de rivier. Er is hier niemand die vraagt wat we aan het doen zijn. Mensen rijden of lopen voorbij en zwaaien en groeten vriendelijk.

De volgende ochtend pakken we in en maken ons op voor de allerlaatste etappe… Een raar idee dat onze reis nu echt bijna ten einde is. Onderweg stuiten we op een demonstratie met daarbij een serieuze wegblokkade. Of het met de eerder mislukte staatsgreep in La Paz te maken heeft weten we niet. Een aantal vriendelijke locals helpt ons door de blokkade heen. Aan het einde van de drukke route bereiken we Santa Cruz. 

Er staat jammergenoeg geen groot plaatsnaambord om dit moment vast te leggen maar we staan er zelf wel bij stil en bedanken elkaar voor deze prachtig reis samen!

In Santa Cruz genieten we van het mooie weer, pakken de fietsen in en bereiden ons voor op de terugreis. De stad is levendig, heeft grote markten en een druk bezocht stadsplein waar mensen de avond samen op de bankjes doorbrengen en spelletjes spelen.

We kijken deze dagen terug op de 7000 kilometer die we in het zadel hebben doorgebracht;                             Na 10 dagen vakantie in Buenos Aires begon ons fietsavontuur in het uiterste zuiden van Argentinië. Een prachtig en bijzonder begin van onze reis in het winderige Patagonië. Daarna volgden bergen, gletsjers, regenwouden, pampa’s, woestijnen, hoogvlakte en zelfs een zoutmeer…Het was een intense reis; fysiek regelmatig een uitdaging, de natuur onbeschrijflijk mooi en niet altijd in foto’s vast te leggen. De ontmoetingen met bevolking en andere reizigers waren mooi en we hebben op heel bijzondere plekken mogen overnachten

Af en toe hebben we de zogeheten “spiegel” gepresenteerd gekregen; niet alles is vanzelf gegaan en we hebben ook met wat fysieke tegenslagen te maken gehad. We kijken zeker met trots terug; de één met diabetes, de ander met long-sarcoidose en we hebben het toch geflikt! We zeggen gekscherend wel tegen elkaar; “de lamme helpt de blinde” (en andersom😂). 

Als de taxi ons komt ophalen om naar de luchthaven te gaan is het even passen en meten om alle bagage en de fietsen in de auto te krijgen. Ries zit het eerst volgende half uur dubbelgevouwen op een stoel achterin tussen de fietsen en bagage maar we komen mooi op tijd aan op de drukke luchthaven. Inchecken is hier weer een ander verhaal; de fietsen moeten extra in plastic ingesealed worden in verband met narcotica beveiliging… tsja, dat moet dan maar. De één regelt de fietsen, de ander in de rij voor het inchecken. Komt allemaal goed. Dan  moeten we door de security, en de security en nog een laatste keer bij boarden met alle andere passagiers als gevangenen op een lange rij. We moeten de handbagage voor ons neerzetten en worden streng toegesproken; er mag geen gebruik gemaakt worden van de telefoon tijdens de controle. Twee drugshonden gaan ieder afzonderlijk langs de tassen (en daar likken zij dan nog even aan 😋), dan langs de rij passagiers. We vragen ons nog een moment af wanneer Ralph Inbar van Banana Split binnenkomt. Gelukkig worden er geen verdachte spullen gevonden en mogen we aan boord.                                                                   Met het idee dat we een lekkere overstap tijd van één uur en vijftig minuten hebben in Madrid, gaan we zitten. Op het moment dat we denken te gaan opstijgen stopt het vliegtuig en keert terug naar de vertrekhal. We wachten en na anderhalf uur vertraging (met voor ons onbekende reden)vertrekt het vliegtuig gelukkig alsnog. Met deze vertraging hebben we nog twintig minuten de tijd om de volgende vlucht te halen en dat is best krap. Na overleg met de bemanning mogen we vooraan in het vliegtuig plaatsnemen zodat we als een van de eersten het toestel kunnen verlaten. Gelukkig loopt in Madrid alles voorspoedig en zitten we op tijd in het vliegtuig naar Amsterdam. Op Schiphol aangekomen lopen we naar de bagageband. Als de meeste mensen met bagage vertrokken zijn en onze tassen nog niet zijn gearriveerd vrezen we dat deze niet meer zullen komen. De fietsen liggen gelukkig wel op de band van “bijzondere bagage”. Daar zijn we heel blij mee; onze stalen rossen! We melden de ontbrekende bagage en vullen de benodigde formulieren in bij de balie. Daar sta je dan… In vlagen komt er in het hoofd wat er allemaal in de ruimbagage zit.

We hebben nog een nachtje Amsterdam geboekt om rustig de fietsen in elkaar te zetten en de bagage op te laden om de volgende dag naar huis te fietsen. We sleutelen de fietsen in elkaar met gereedschap dat ze in het hotel beschikbaar hebben (ons gereedschap zit in de bagage😩).

De  volgende ochtend onderweg naar het ontbijt komt er een bericht binnen dat de bagage terecht is…goede start van de dag! 

Op Schiphol aangekomen blijkt maar één van onze tassen te zijn aangekomen…Na wat uitzoeken wordt ons gemeld dat tas twee met de eerstvolgende vlucht mee komt. Dat wachten we dan wel even af.En dan komt de tas op de band aan…hoe blij kun je zijn? We laden onze bagage op en stappen op de fiets om naar huis te rijden. 

Zoals we ons blog begonnen, eindigen we het ook; met veel wind. Gelukkig hebben we nu het geluk dat de wind in onze rug waait, wat een luxe! 

Met een grote lach op ons gezicht (vanwege de gevonden bagage en de wind die we mee hebben) fietsen we naar huis. 

Als we onze straat in fietsen staat daar een groep familie, vrienden en buren om ons te verwelkomen… mooier kan het niet eindigen…