Huttentocht

“Het regent hier nooit” zegt de eigenaresse van het appartement waar we overnachten. 10 minuten na ons gesprek begint het heel fors te plenzen…

We vertrekken vanuit Wouwse Plantage onder de stralende zon en heerlijke rust. Al snel passeren we een klein kapelletje waar we een kaarsje aansteken en beide even in gedachten zijn…De route is weer mooi vandaag en voert ons uiteindelijk naar een camping in het dorp Esbeek. We worden er hartelijk ontvangen en mogen slapen in de hooiberghut. We koken ons maal en genieten van de zomerse avond op “ons” terras.

De volgende morgen start zonnig maar de lucht begint al snel te betrekken. We wachten de regenbui af en besluiten daarna op te stappen: regenjas en overschoenen aan en gaan! Al snel wordt het droog en weer warm en daarna staat de eerste lekke band op het programma: Patty is over een stukje ijzerdraad gereden… we wisselen de band en vervolgen ons pad dat af en toe best zwaar is door het mulle zand. In de loop van de middag is daar lekke band nummer 2…op een zandpad, hoe??? Na de volgende wissel op naar Budel, in Nederland aan de Belgische grens. De natuur is weer prachtig en we fietsen door bijna alleen maar natuurgebieden. Het is af en toe net een groot niemandsland met Schotse Hooglanders en wiebelbruggetjes. In Budel logeren we  in een oud atelier. Bij aankomst vertelt de gastvrouw dat het hier nagenoeg nooit regent omdat het dorp iets achter de heuvels ligt waardoor het daar vaak blijft hangen. Klinkt goed! Binnen 10 minuten barst de lucht open en regent het gedurende lange tijd😂. In het dorp kun je lekker eten geeft Ingrid aan. Aangezien er geen kookgelenheid in het appartement zit lopen we het dorp in. Wat we even niet gecheckt hebben is dat het betreffende restaurant die dag gesloten is… Op naar de supermarkt en bij kaarslicht in het appartement “genieten” we van een Aziatische magnetronmaaltijd.

Na een heerlijke nacht wachten we de volgende morgen de bui af en gaan daarna weer op weg. Nou ja, de weg, maar ook veel gras dat tot onze middel reikt en waar de route een raadsel is, zo hoog als het staat. We banen ons er een weg doorheen, met een valpartij in de brandnetels (Patty verloor het gevecht met de lange grassprieten) als gevolg. Gratis dry needling voor die middag😬. De route vervolgt zich een heel stuk langs de Maas waar we de wind vol tegen hebben. In Lanaken strijken we neer in een hikershut. Bij naar binnenrijden van de fiets blijkt de voorband van Patty lek te zijn… goede timing. Kacheltje aan, eten koken, band wisselen en een tukkie doen.

We besluiten om de laatste morgen vroeg te vertrekken om de voorspelde regen voor te zijn. De wekker gaat af om 6:00 uur (lijkt wel een werkdag) en even na 7:00 uur zitten we op de fiets en rijden door het mooi glooiende Limburgse landschap. Later op de dag ploeteren we ons een weg door de bossen met veel gladde stenen en modder een weg naar grenspaal nummer 1, op het Drielandenpunt in Vaals. Na ruim 800 km staan we voldaan tussen de 3 palen op de foto. Nog geen 5 minuten later gaat de hemel open en begint het te hagelen en stormen. Prima, wij zitten mooi onder een afdakje ons overwinnings- biertje (3 Schténg) te drinken. Eenmaal droog dalen we af naar Aken en genieten we nog een dag van deze leuke stad! We kijken terug op de grenspalenroute. Hij was prachtig, afwisselend, uitdagend en heeft ook een verhaal te vertellen…en dat allemaal zo dicht bij huis😊