Paka Kirgizie en 你好中国

Het regent bijna onophoudelijk tijdens onze rustdagen in Jalalabad en dus lezen we veel, slenteren wat over de bazaar en komen echt tot rust. Het weer verandert hier snel en met de zon aan de hemel verlaten we Jalalabad en fietsen we richting Osh; de laatste grote stad voor de grens met China. In Osh nemen we onze intrek in een klein en relaxed Guesthouse. We doen de was, het fietsonderhoud en wat kledingreparaties. In Osh is een enorme bazaar waar weer veel te verkrijgen is. We kunnen zelf koken in het Guesthouse dus maar weer eens aardappels met groente..heerlijk!! We bezoeken de Suleiman Mountain die een mooi uitzicht geeft over de stad. Wanneer we het bijbehorende museum inlopen wordt snel de prijskaart van het entreegeld omgedraaid naar de toeristenprijs. Deze is 3 keer zoveel als de normale prijs. Wanneer we protesteren is ook opeens het Engels van de dame achter de balie een stuk minder geworden. Dan maar geen museum. Vanuit Osh willen we in 4 dagen de grens bereiken. Een pittige opgave omdat er een paar steile en lange bergpassen in de route zitten. Na een paar uur fietsen gebeurt dan toch het onvermijdelijke: de eerste lekke band...gelukkig is het de voorband en snel is het lek gedicht. We stijgen deze dag zo'n 1500 meter en bereiken de eerste pas van 2400 meter. We vinden laat een kampeerplek naast een rivier en vallen na het eten als een blok in slaap...De volgende etappe is wat makkelijker en we genieten wederom van de prachtige en afwisselende natuur. We fietsen langs rivieren, door kleine dorpjes met altijd weer uitzinnige kinderen. We hebben uitzichten op besneeuwde bergtoppen, prachtige rotsformaties en nomaden die in deze tijd in hun yurts in de bergen leven.

De dagen erna zijn pittig en bedwingen we passen van respectievelijk 3615 - 3550 - 3800 meter hoogte alvorens we uitzicht hebben op het Pamirgebergte (grens van Tadjikistan/China/ Kirgizie). We treffen onderweg een Duits echtpaar dat met een tot camper omgebouwde vrachtwagen door de "Stanlanden" reist. Ze bieden ons water en lekkere chocolaatjes aan. Dat is zo fijn als je zo bezig bent. Na deze dagen bereiken we dan zondagmiddag Erkestam, waar de grenspost van Kirgizie naar China zich bevindt. Je gaat hier eerst het land uit, bevindt je dan op een stukje "tussenland" voordat je het volgende land binnenkomt. Maar nu dus eerst in Erkestam....we hadden ons alletwee hier een ander beeld van gemaakt in onze gedachten; zo'n grensplaats, wat slaapgelegenheden, kraampjes met etenswaren en wisselkantoren, net als bij de grens met Kazachstan. Haha, niets is minder waar dan dat! Erkestam heeft meer weg van een vuilnisbelt met een aantal oude keten erop. Wat een puinhoop. Ondanks dit vinden we een onvergetelijke slaapplaats bij een uiterst vriendelijke dame in een oude opbouw van een legerwagen. Ze voorziet ons van een goed portie eten (voor Kyrgisische begrippen) met aardappel en vlees en versgebakken brood! De volgende morgen staan we om 8:30 uur bij de eerste controlepost! Dan de stempel in het paspoort voor het verlaten van Kirgize, dit ging voorspoedig. Op naar China. Onderweg nog een aantal posten passeren en dan de eerste Chinese controle. Paspoort moeten we afgeven, altijd even spannend. Dan de fietsen naar binnen en een paar tieners in legerkleding wil onze tassen controleren (overhoop halen is een beter woord); ze wroeten wat en dan mogen wij het zelf weer zo inrichten dat de tassen weer dicht kunnen. Er wordt geroken aan de pot chocopasta. Gelukkig maken ze geen probleem van alle insulinepennen en toebehoren. We mogen het eerste stuk China niet zelf per fiets overbruggen en moeten met een taxi de eerste 143 km afleggen. We ontmoeten hier een meisje uit Maleisië die ook per fiets reist en delen met haar een taxi. De uiterst onvriendelijke taxi-chauffeur heeft onze paspoorten in zijn bezit en zal deze tot afzetten niet teruggeven. Onderweg zien we kamelen in het wild staan. Dan bereiken we een checkpoint dat Bejingtijd hanteert en pauze heeft en we dus 2:15 uur moeten wachten. Daarna is het nog geen kilometer rijden voordat we gedropt worden bij de laatste controle voor de stempel van CHINA. Met ons paspoort in de hand vraagt de beambte waar we vandaan komen. "The Netherlands", huh? Geen idee. Ries wijst het aan op de wereldkaart maar dan nog lijkt er geen herkenning te zijn, nou ja, laat maar, het is ook een klein landje ergens ver weg van hier. Hebben we de fietsen net fijn opgeladen vanuit de taxi, mogen hier alle spullen er weer af omdat de tassen door de scanner moeten....grrr. We doen het "graag" want de stempel is tenslotte binnen en we willen FIETSEN. Alles er weer op en daar sta je dan in het immens grote land. Welke kant op? Na nog een laatste keer ons paspoort te hebben getoond, de 10e keer, zijn we vrij en gaan we op weg.

Wildkamperen is in China verboden dus we moeten ook weer anders naar een slaapplek uitkijken. De eerste 50 kilometer is stenig, zanderig en niet heel opbeurend qua natuur. We vinden een prachtig kampeerplekje bij mensen in de tuin. Ze vinden het prima als we de tent daar opzetten en wij zijn blij dat we goed uit het zicht staan. Nu verblijven we in Kashgar waar we weer even gaan acclamtiseren en een plan de campagne maken voor het vervolg van de reis. Het is hier een Moslim gebied en veel Chinese invloeden zie je hier nog niet. Dit zal nog even duren omdat in de provincie Xinjiang voornamelijk Oeigoeren leven. Het eten is in ieder geval al heel anders en dat is prettig; lekker pittig en er is weer fruit verkrijgbaar. Vitamines hebben we wel nodig en dat was in Kirgizie niet makkelijk. 

Al met al; Kirgizie heeft ons zeer positief verrast, wat een mooi land! Overweldigende en afwisselende natuur, aardige mensen en wat leven zij een ander leven....