Psssst.....

Opvallend zijn de grote verschillen na de grens tussen Kirgizie en China. Geen oude Lada's meer op de weg maar moderne grote luxe wagens, geen paard en wagen maar overal scooters (elektrisch dus stil) en kamelen langs de weg!

Na een paar dagen Kashgar gaan we met de nachttrein naar Urumchi. Een rit van 1466 km. We hebben dit besluit genomen om onze visumtijd gunstig te besteden. de reis is een belevenis op zich maar voordat je in de trein zit ook; Een medewerkster van het hostel in Kashgar schrijft op een papiertje in het Chinees wat voor ticket we nodig hebben en wij vol goede moet naar het station. Slaapplaatsen zijn snel gerealiseerd maar dan moeten we we voor een ticket voor de fiets naar een ander loket...na ruim een uur heen en weer gebaren, vertaalappen en ieder in ons eigen taal mopperen snappen ze dat we de fietsen op dezelfde datum als wij mee willen nemen in de trein. De dag van vertrek zijn we tijdig op het station aanwezig (hier hanteren ze De Beijing-tijd en in Kashgar lokale tijd dus 2 uur verschil. Wel van belang als je een trein moet halen). Alle bagage mag na enig overleg mee in de coupe. Moet allemaal door de scanner. En dan...zien ze in 2 tassen spullen zitten die ze nader willen bekijken; gasflesje en gereedschaptasje. De gasfles mag zeker niet mee: "dangerous", en de tubes lijm om banden te plakken ook niet omdat er een vlammetje op staat! Na veel geheen en weer, gemopper en alles stiekem weet snel in de tas te hebben gestopt halen ze de gasfles er nogmaals uit en die moeten we echt achterlaten. Ok dan maar. De 2 flessen benzine die we mee hebben voor de brander heeft men over het hoofd gezien....mond houden en snel weg hier. In de trein slapen we met een ouder echtpaar in een hut. Het is wat behelpen op het bovenste bed maar gaat prima. Al snel zijn we heel blij dat we dit deel mat de trein afleggen. Prachtig om vanachter het raam te bekijken maar we denken redelijk saai om 14 dagen doorheen te fietsen. In Urumchi hebben we een hotel geboekt dus dat lijkt prettig. Totdat we er zijn. Ze noemen het een businesshotel maar er wordt geen woord Engels gesproken bij de balie. Na lang gesteggel besluiten we hier niet te blijven en gaan op zoek naar een ander hotel. Nu is dat in China niet zo makkelijk. Hotels in overvloed maar hotels die buitenlanders accepteren zijn zeer schaars. Gelukkig vinden we snel een goed alternatief en we installeren ons op de luxe kamer. Urumchi is een leuke stad met veel verschillende nationaliteiten; Oeigoeren, Kazachen, Kirgizen en Chinesen. De Islam is hier nog wel overheersend. Als mensen je roepen doen ze dat veelal met  " He, Pssst". Na 2 nachten vertrekken we richting het noorden om daar de Alpen van China te gaan bezoeken. We willen richting Altay. Na 2 dagen over de grote weg vol vrachtwagens met steenkool stellen we ons plan bij en skippen we de Alpen. Die doen we een andere keer weer in Europa. We besluiten richting het oosten te gaan. Al snel een goede beslissing want de natuur verandert snel; van landbouwakkers tot zanderige rotspartijen tot groene heuvels (toch een beetje de Alpen). We kamperen weer op de leukste plekken bij mensen in de tuin of ergens langs de weg. De eerste nacht kamperen we bij een familie in de tuin aan hun akker. Als we de volgende morgen opstaan komen moeder en dochter aanlopen; het meisje heeft in het Engels een brief (zie foto) aan ons geschreven. In deze brief noemt ze ons oom en tante en stelt ze een aantal vragen. Echt superleuk en we schrijven meteen terug! Ook geeft ze ons als aandenken een souvenir. Al snel komen we erachter dat in de tuin van die familie planten staan met een soort stekelbolletjes. De stekels zijn zo hard dat ze in onze banden blijven zitten. Tot zover niets aan de hand maar nog geen 5 kilometer verder constateren we het eerste lek (Psssst....). Fietsen de berm in en plakken maar dus. Wat we niet hebben gezien is dat er in deze berm nog veel meer van dezelfde planten staan....na 8 plakkers en 2 nieuwe binnenbanden zijn we er wel klaar mee. Het is inmiddels 14.30 uur en we hebben nog maar 14 kilometer afgelegd. De dagen erna worden we nog een aantal keren herinnerd aan de stekelplantjes; heeele kleine gaatjes in de banden dus fietsen aan de kant, bagage eraf en plakken maar weer.

Onderweg passeren we regelmatig checkpoints van de politie. Deze staan bij entrees van dorpen, tolwegen of een nieuwe "provincie". Met gemiddeld 8 politiemensen zijn deze posten naar onze mening nogal overbemand. Men wil heel graag onze paspoorten zien en noteren de gegevens in een groot boek. Als we vragen waarom dit is kunnen de agenten dit niet uitleggen. Als we een post willen passeren bij een tolweg worden we weer aangehouden. We moeten meekomen naar de politiebus. Daar aangekomen krijgen we watermeloen, een fles water en na wat foto's met de heren  mogen we weer verder fietsen. 

Als we de volgende dag op zoek zijn naar een kampeerplek besluiten we een dorpje in te fietsen. We vragen een een dame of we de tent in haar tuin mogen opzetten. Na enige twijfel mag het en even later komt ze met de man des huizes aanrijden. We worden meteen uitgenodigd voor het eten. Het halve dorp komt langs, eet wat mee en we hebben een gezellige avond. Na afloop wil men allemaal nog met ons op de foto. Na 40 foto's vinden we het wel mooi geweest en taaien we af naar onze tent. Het op de foto gaan met mensen wordt een dagelijkse bezigheid. Overal waar we aankomen of even stoppen verzamelen zich in grote getalen mensen om ons en de fietsen heen. Waar de mensen soms vandaan komen is een raadsel. Gevraagd en ongevraagd worden er foto's genomen. Het zijn mooie taferelen en de bedoelingen van de mensen zijn alleen maar goed. De mannen willen weten hoeveel de fiets inclusief bagage weegt en uiteraard wat ie kost. Als we de volgende dag in een restaurantje aan het eten zijn wordt er wet gevraagd of men met ons op de foto mag. Na ons goedvinden worden vrienden en familie gebeld waarna het foto-ritueel kan beginnen...Ook komt er een jongen aanlopen die ons spontaan vers gemaakte rijstdumplings aanbiedt. Het is vanwege een feestdag en de lokale pers is aanwezig om dit vast te leggen. De laatste nacht voordat we in Hami arriveren voor een paar dagen rust kamperen we tussen de bergen wederom bij een familie in de tuin. We wanen ons even in Oostenrijk...